7 Ιουλίου 2009

paul auster - new york trilogy


το συνδρομο της καταδιωξης απο μια εμμονη ιδεα που σε παραλυει, μια ιδεα που εσυ ο ιδιος επινοησες, ενα μεγαλο δραμα το οποιο θα σε σωσει απο τις μικρες καθημερινες δυστυχιες σου

βεβαια, καποια στιγμη ανακαλυπτεις τη φαιδροτητα σου:

"γιατι η γνωση ερχεται σιγα σιγα και, οταν ερθει, συχνα εχει βαρυ προσωπικο τιμημα" .

τοτε ειναι που εφευρισκεις μια αλλη αυταπατη. ξανα.

ποιος μπορει να φερει αντιρρηση
?

μπακαλιαρε πηγαινω για καρπουζι τωρα.

4 σχόλια:

μπακαλιάρος είπε...

κι εγω παω για βιοκλιματική.
δικαιο ε?

γιατι ολοι μου οι φιλοι
ειναι στην παραλια
ή τρωνε καρπουζι
ή ξυνουν με νάζι τα παπαρια τους
ή (στη χειροτερη) πινουν καφεδες και τσιπουρα?
κι εγω δινω μεχρι τις 17 ιουλιου?

πως τα καταφερνω ετσι καθε φορα?..

Kouradianos είπε...

θα περασεις? ή μιλαμε για μια (ακομα) αυταπατη?

μπακαλιάρος είπε...

γ.ε.ξ. (γελαω εξω δυνατα)

θα περασω,
αλλα σημασια εχει οτι εχω αλλες 10 μερες σουβλας.
και αυτο δεν ειναι αυταπατη.

κίνδυνος είπε...

αυταπάτη ή
αυταπάρτα